Laura Thomas - Twee Gedichten

The poems

Laura Thomas - Twee Gedichten

Laura Thomas - Twee Gedichten

Na het zien van het filmpje van Ira Schneider werd mijn hoofd een spraakwaterval. Voor ik het wist had ik twee gedichten geschreven. Paradox van water is mijn eerste reactie op de video van Ira Schneider. Het zien van water roept veel in mij op. Mijn herinneringen met betrekking tot mijn jarenlange zwemervaring kwamen onmiddellijk terug. Die ervaring roept verschillende gevoelens op. Deze gevoelens staan haaks op elkaar. Een gevoel van totale rust, maar tegelijkertijd een rusteloosheid die mij beangstigt. De soundscape van Ira Schneider verscherpt deze contrasterende gevoelens, waardoor binnen no time het gedicht op papier stond. Ondanks dat het gedicht geschreven is vanuit een ekphrasis project,  representeert Paradox van water mijn eigen gevoelens jegens water.

Surrender water had ik niet gepland om te schrijven, maar ik kon geen weerstand bieden tegen het gevoel van moeten schrijven. Ik stond onder de douche en voelde het water over mijn lichaam gaan, dat gevoel inspireerde mij. Mijn hoofd sloeg op hol. Voor ik het wist, had ik  de eerste drie regels in mijn hoofd. Deze regels bleven zingen door mijn hoofd. Ik kon ze niet meer loslaten. Met een handdoek omgeslagen kwam ik onder de stomende douche vandaan. Met lange natte haren, nam ik plaats achter mijn laptop. Het papier naast mij was doorweekt, maar binnen een oogwenk stond Surrender water op papier. Mijn allereerste Engelse schrijfsel. Ik staarde ernaar, doodsbang: “Klopt het wel? Ik kan helemaal geen Engels. Hoe kan dit?”

Jawel het klopt. Sterker nog: de gedichten staan op zichzelf, maar stralen nog meer door de verbintenis tussenbeide. Lees de gedichten als een soort van tweeluik. Op zichzelf staande afbeeldingen, maar betekenisvoller door elkaars bijzijn. 

 

Paradox van water

Het is de paradox van slikken of stikken
een eindeloos doorgaan van wrikken,
hikken, trappelen, stuwen, duwen, baden,
niemand kon mij in het water schaden.

Zwevend, glijdend door de baan, bleef ik
gaan, altijd doorgaan, geen stop, maar mik
ik op het juiste doel van scherpte en kracht
ervoer ik nog altijd de trance van de macht.

Het was ongekend weergaloos, die snelheid
kent geen spijt, van gedachte en narigheid,
de leegte gevonden in de snelheid van gaan
schreeuwende gedachtes bleven ver vandaan.

Rust staat recht tegenover ontberende angst
van een onheilspellend bestaan, het bangst
te zijn om niet te gaan, ver vandaan, missend
van snelheid en capaciteit, gedachtes wissend.

Geen gestroomlijnde gedachtes in reactie op
het gevoel van gewichtloosheid, mijn kop
zinkend, verzuipend naar de woedende storm,
 hoe kan ik leven naar de maatstaven van de norm?

‘t gevoel van veiligheid in de geheimzinnigheid
reflecterend aan de tweestrijd van zinvolheid,
een beschermende laag, van wikken en wegen
als een warme deken omhult, geeft het zijn zegen.

 

Surrender water

Through the water
my mind came through    .
As a motion of my memory.
it reminds its way to move
out in the open, performs
the water, an ongoing story
of love and hate. Drowning to
the bottom, but flying away.
Standing and going with no
sorrowful sorry, feeling and
caring, focusing on losing ends.

It is the poison to my heart
to hold on, to care, to feel
to surrender my thoughts.